Wakacje, wczasy, apartamenty, noclegi i kwatery w Kotorze

Kotor


Prcanj

Data: 06 lutego 2013 autor: Admin
Prcanj

Prcanj

Prcanj to małe miasteczko położone nad Zatoką Kotorską. Według spisu ludności z 2003, miasto liczy 1244 osób. Znajduje się 5km na zachód od Kotoru, naprzeciwko Dobroty, pomiędzy osiedlami Muo i Stoliv. Cała jego historia jest ściśle związana z morzem. Prcanj był jednym z najważniejszych ośrodków morskich na południowym Adriatyku.

Po upadku Cesarstwa Rzymskiego niewielka wieś Perzagno był zaludniony przez dalmatyńskich Włochów i była ściśle związana z pobliskim Cattaro (obcnie Kotor). Podczas panowania Republiki Weneckiej, Perzagno zyskało sławę w dość nietypowy sposób. Pod koniec XVI wieku zauważono, że żeglarze z Prcanj (Perzagno) docierali do Wenecji szybciej niż statki rządowe. Zdecydowano wówczas, że Prcanj zostanie odpowiedzialne za stałą obsługę poczty dla Republiki. Zatwierdzono to dekretem z 1625, który wzywał mieszkańców Perzagno do sumiennego i skutecznego doręczania poczty państwowej.

Dekret ten miał ogromne znaczenie dla miasta, ponieważ jego mieszkańcy zostali zwolnieni od pracy ręcznej na rzecz obowiązkowej służby państwowej w tym czasie. Dekret oficjalnie czynił z Prcanj miastem morskim, a jego obowiązki wobec państwa miały odtąd wyłącznie charakter morski. Znaczenie rzetelnych usług pocztowych miało ogromną wartość do Republiki Weneckiej. Prcanj stał się portem, w którym odbierano pocztę z Istambułu przybyłą drogą lądową przez Czarnogórę, a dalej drogą morską wysyłano ją w kierunku Wenecji. Początkowo statki Perzagno były niewielkie, a ich załoga składała się z dziewięciu osób. Statki były gotowe do wypłynięcia przez okrągły rok. Przywileje miasta rosły, a w 1704, Perzagno otrzymało własną dzielnicę miejską wewnątrz Albanii Weneckiej.

Miasto zostało zwolnione także z wielu opłat, co stało się impulsem dla wzrostu gospodarczego. Handel morski kwitł, statki były coraz większe i było ich coraz więcej. Do końca XVIII wieku Prčanj stał się portem macierzystym dla ponad 30 statków. Najczęstszymi artykuły wymiany handlowej były czarnogórski i grecki ser, świece, solone sardynki oraz dalmatyńskie i greckie oliwy z oliwek.

Najczęstszymi portami zawinięcia dla żeglarzy Perzagno były Levant, Ancona, Apulia, Wenecja i Triest. Znacznym ciosem dla gospodarki morskiej Perzagno był upadek Republiki Weneckiej (1797), który wiązał się z podjęciem francuskiego panowania przez Napoleona, a który wywołał druzgocącą dla Perzagno brytyjską blokadę wybrzeża Adriatyku. Perzagno było częścią napoleońskiego Królestwa Włoch, ale po klęsce Napoleona cała Zatoka Kotorska (wówczas nazywana „Bocche di Cattaro”) została scedowana na Cesarstwa Austriackiego. Austria otrzymała ten region na kongresie wiedeńskim, który stał się częścią prowincji nazwanej Królestwem Dalmacji. To wszczęła ożywienie gospodarki morskiej Perzagno, które trwała aż do końca XIX wieku- Prcanj nie mógł już konkurować z gwałtownym rozwojem technologii i pojawieniem się statków parowcowych.

Zabudowa Prcanj świadczy o jego znaczeniu i dobrobycie, jakie tu panowało w XVII i XVIII wieku, kiedy to powstało wiele budowli w stylu weneckim. Nabrzeże miasta składa się z długiej linii kamiennych willi, o pięknych fasadach i oddzielonych ogrodami i sadami oliwnymi. Najbardziej imponującym budynkiem Perzagno jest kościół Narodzenia Maryi Panny. Budowany był przez 120 lat (1789-1909). Został zaprojektowany przez weneckiego a rchitekta Bernardino Maccaruzzi. Kościół ma monumentalną barokową fasadę z korynckimi i doryckimi kolumnami i prezentuje kolekcję malarstwa oraz rzeźby, w tym dzieła Piazzetta, Tiepolo, Balestra, Mestrovica i licznych innych artystów.

Miasto w sezonie chętnie jest odwiedzane przez licznych turystów zarówno ze względu na zabytki, jak i wspaniałe widoki, które się stąd rozciągają. Osoby zainteresowane pobytem w Prcanj, bez problemu znajdą ciekawe oferty wśród kwater prywatnych takich, jak choćby wynajem apartamentów na wakacje, wynajem domów czy pokoi. Prcanj może stanowić tańszą alternatywę dla sąsiedniego Kotoru.


  • Kategorie



↑ Do góry